Сістэма татальнага відэаназірання, якую нам прэзентуюць як гарантыю бяспекі, на справе ўсё часцей абарочваецца супраць звычайных грамадзян. Гісторыя мінчанкі, чыё сямейнае фота (разам з 4-гадовым дзіцем) разаслалі па настаўніцкіх чатах для апазнання мужа, які здзейсніў дробны крадзеж, — гэта трывожны сігнал для кожнага з нас. «Віцебская Вясна» разбіралася, чаму суды апраўдваюць такія «лічбавыя аблавы» і як абараніць сваё права на прыватнае жыццё, калі дзяржава лічыць яго другасным.

Уладзімір Захараў валодаў вялікай колькасцю нерухомасці ў Полацку і Наваполацку. Але ў 2023 годзе ў дачыненні да яго былі заведзеныя крымінальныя справы. Не чакаючы арышту, ён з’ехаў з Беларусі. І адтуль дасылаў лісты прэм'еру Галоўчанку, кіраўніку КДБ Церцелю, старшыні Савета Рэспублікі Качанавай і іншым, спрабуючы пераканаць іх у тым, што падазрэнні  ў адносінах да яго беспадстаўныя. Урэшце ён вярнуўся на радзіму, дзе ў лютым 2025 года быў асуджаны паводле  арт. 243 Крымінальнага кодэкса — ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў; арт. 369‑1 Крымінальнага кодэкса — дыскрэдытацыя Беларусі.

На гэтым фотаздымку, зробленым падчас святкавання Дня Волі ў Мінску у 1996 годзе – 52-гадовы жыхар Віцебска Пётр Сарапеня. І таблічку з надпісам “Віцебск” ён зрабіў адмыслова і прывёз сабой на ўрачыстае шэсце.

25 сакавіка 1918 года  была прынятая Трэцяя Устаўная грамата БНР, якая абвяшчала незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі. У Віцебску Дзень Волі асабліва шырока пачалі адзначаць  з пачатку  1990-х, хаця афіцыйна рабіць гэта не дазвалялася. Дазволу ініцыятары не атрымалі нават у 2018-м, калі 100-годдзе БНР шырока адзначалася ў Мінску. Тады віцябляне прыдумалі адмысловы фармат святкавання. 

Настаўнік гісторыі і супрацоўнік Віцебскага раённага краязнаўчага музея Андрэй Кулябкін у сваім Тг-канале напісаў наступнае: «Интернет в нынешних условиях новой мировой капиталистической войны интернет стал тем, чем изначально замышлялся - ОРУЖИЕМ. Его так и задумали в 1969 в Пентагоне как связь на случай ядерной войны, т.е. с военной целью. Да, оружие специфическое, но оружие. Интернет должен быть по справкам. И будет.»

Дзмітрый – ураджэнец Наваполацка, шмат гадоў ён аддаў дыпламатычный службе, але скончыў кар’еру  ў 2022 годзе. У канцы мінулага года яго асудзілі за «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці» (ч. 1 і 2 арт. 361‑4 КК). 

Ён быў асуджаны паводле арт. 368 Крымінальнага кодэкса  (Абраза прэзідэнта Рэспублікі Беларусь) да зняволення ў калоніі 2 красавіка 2025г.

Рэдкі па нашых часах выпадак! Сцвярджаецца, што гэта было зроблена па просьбам гараджан. Бо  “у каментарах”  людзі пісалі, што іх не задавальняе раней вызначаная пляцоўка. Адно што каментары гэтыя былі не ў дзяржаўных СМІ, а ў так званых "апазіцыйных". Гараджане абураліся, чаму памятны знак   прыдумалі паставіць у скверыку каля грамадскай прыбіральні. 

Ён быў прызнаны вінаватым  у абразе Аляксандра Лукашэнкі (ч. 1 арт. 368 КК), абразе прадстаўніка ўлады (арт. 369), садзейнічанні экстрэмісцкай дзейнасці (ч.1 арт. 361-1 КК) і фінансаванні дзейнасці экстрэмісцкага фармавання (арт. 361-2 КК). 31 жніўня 2023 г. на закрытым пасяджэнні суд пастанавіў пакараць Загалаўца па сукупнасці прад’яўленых абвінавачванняў пазбаўленнем волі ў калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму тэрмінам на 3 з паловай гады.

Ураджэнец мястэчка Друя Браслаўскага раёна быў асуджаны да пяці гадоў пазбаўлення волі з адбываннем у папраўчай калоніі ўзмоцненага рэжыму. Яго асудзілі ў 2022 годзе ў Віцебскім абласным судзе паводле чатырох артыкулаў Крымінальнага кодэксу: ч. 1 арт. 368 (абраза прэзідэнта Рэспублікі Беларусь), ч. 1 арт. 130 (распальванне расавай, нацыянальнай, рэлігійнай альбо іншай сацыяльнай варожасці або варажнечы), ч. 3 арт. 361 (заклікі да мер абмежавальнага характару (санкцый), іншым дзеянням, накіраваным на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы Рэспублікі Беларусь), арт. 370 (здзек з дзяржаўных сімвалаў).