Апошнія допісы Ціны Палынскай у сацыяльных сетках датаваныя 19 траўня мінулага года. Падобна, што ў той самы дзень жанчын  затрымалі: пасля гэтага знаёмыя звярнулі ўвагу на тое, што з ёй і яе старэйшай дачкой знікла сувязь. Затрыманне адбылося ў Полацку, Ціну Палынскую і  Маргарыту Рабіновіч да сада трымалі  ў віцебскім СІЗА-2.

Праваабаронцы «Берасцейскай Вясны» і «Віцебскай Вясны» даследавалі, як крымінальна-выканаўчая сістэма патрабуе ад асуджаных высокіх даходаў у рэгіёне, дзе нават своечасовая выплата заробку стала рэдкасцю. Але сістэма патрабуе: «Спярша знайдзіце працу з большым даходам — тады атрымаеце змякчэнне пакарання». Але ці рэальна гэта?

Ідэалагічныя мерапрымствы сталі звыклай з’явай на Віцебшчыне, і асабліва пачасціліся яны пасля пратэстаў 2025 года. Але як гэтая з’ява выглядае лічбавым вымарэнні? Масштабы масавых спробаў уздзейнічайь на грамадскую свядомасць сапраўды ўражваюць. Лічбы для разважанняў – з Дубровенскага раёну.

Яе ўжо накіравалі ў суд, разбіральніцтва павінна адбыцца неўзабаве. Фігурант справы – 39-гадовы мужчына, жыхар абласнога цэнтра. Яго вінавацяць за два каментары 3-гадовай даўніны, размешчаныя ў Telegram.

Новым начальнікам Полацкага РАУС прызначылі палкоўніка Аляксандра Рыбакова. Таго самага, які ў 2014 годзе  шырока “праславіўся”, склаўшы пратаколы за “несанкцыянаванае пікетаванне” на віцебскіх актывістаў і журналістаў за фотасесію “з птушкамі і клеткамі”. Яны сфатаграфаваліся на фоне гарадскога графіці на вуліцы Ільінскага і былі асуджаны да вялікіх штрафаў, а выпадковы мінак, які да іх далучыўся – да арышту. Розгалас пры гэты інцыдэнт сягнуў далёка за межы Беларусі.

 28 лютага ў Беларускім доме ў Вільні адбылася сустрэча з ураджэнцам Оршы Паўлам Севярынцам, падчас якой было абвешчана пра аднаўленне віленскай суполкі партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя».

“Пашчыравалі” суд Полацкага раёна і горада Полацка і суд Чашніцкага раёна. Мясцовыя пракуратуры зноў знайшлі “экстрэмізм”  на старонках сайтаў і сацсетак, якія не маюць аніякага дачынення да гэтых рэгіёнаў.

Алег Мацкевіч — адзін з тых, каго называюць «старой гвардыяй» беларускай праваабароны. Ен не з Віцебскай вобласці, а з недалёкага ад нас Барысава. Але адлегласць не мае значэння:  Алег Мацкевіч ніколі не адмаўляе тым, хто прыходзіць да яго па дапамогу ці параду. Ен не адно дзесяцігоддзе падтрымліваў людзей у барацьбе за справядлівасць - ад барацьбы з незаконнымі забудовамі да абароны актывістаў у судах. Прайшоўшы праз вобшукі, затрыманні і вымушаны ад’езд з Беларусі, юрыст  працягвае аналізаваць прававое поле краіны, якое сёння ўсё больш нагадвае «зону асаблівага рэжыму».

Памятаеце, як у Верхнядзвінскім раёне прыдумалі спаганяць штрафы з даўжнікоў, запалохваючы іх візітамі ДАІ разам са службамі выканання? У гэтым артыкуле мы разбяром, як дзяржава, не заўсёды спраўляючыся са сваімі абавязкамі перад грамадзянамі, навучылася імгненна спаганяць з іх запазычанасці,  і чаму дарожная інспекцыя ператвараецца ў «вышыбалаў», а дробны штраф можа абярнуцца фінансавай катастрофай.

Не так даўно ў газеце “Новополоцк сегодня” з’явілася рубрыка “Уголовная правда”. Там сабраны інтэрв’ю з тымі, хто быў асуджаны за крымінальныя злачынствы. Усе гэтыя аповеды вельмі  аптымістычныя: героі “усвядомілі свае памылкі” і “выправіліся” або ўжо стяць на “шляху выпраўлення”.  Але тое-сёе ў іх аповедах насцярожвае: некаторыя з іх раптам сталі шчодрымі спонсарамі  і ахвярадаўцамі для "дабрачынных фондаў".